محبت علی محمودی در سال 1327 در روستای چرور از توابع شهرستان میانه در خانواده ای مومن و مذهبی به دنیا آمد و در مدرسه همین روستا تحصیلات ابتدایی را آغاز کرد. بعد از تحصیلات ابتدایی به آموختن قرآن و علوم اسلامی پرداخت و پس از طی مراحل تحصیلی و پایان خدمت سربازی همراه با خانواده اش، از زادگاه خود به تهران مهاجرت نمود.
در تهران ابتدا در شرکت مینو مشغول به کار شد و سپس در مخابرات استخدام شد. همزمان با کار کردن، در شهر ری به تحصیل علوم حوزوی ادامه داده، پس از کسب موفقیت ها و اثبات شایستگی علمی، در شهر مقدس قم، ملبس به لباس مقدس روحانیت شد.
ایشان از آغاز مبارزات علیه رژیم طاغوت، در تظاهرات های مختلف خیابانی شرکت داشت و پس از نابودی طاغوت نیز، در کسوت امام جماعت مسجد، با سخنرانی های انقلابی به تبلیغ دین و بصیرت بخشی مردم نسبت به توطئه های استکبار جهانی می پرداخت. وی همچنین به آموزش قرآن در مسجد اهتمام ویژه ای داشت و عده ای زیادی از مردم از رهگذر همت این مرد بزرگ با قرآن انس و الفت یافته اند.
فعالیت در بسیج و جهاد سازندگی، و عضویت در ستاد سراسری آموزش کمک های اولیه پزشکی از جمله فعالیت های اوست. ایشان از سال 1359 با همکاری مخلصانه با «پایگاه بسیج لبیک یا امام» مستقر در جهاد سازندگی، به زمره جهادگران و سنگر سازانِ بی سنگر وارد شد و فعالیت جهادی خود را آغاز کرد و سرانجام زمانیکه در سال 1367 و برای دومین بار از طریق مخابرات عازم جبهه های کردستان شده بود، در عملیات مرصاد و در منطقه سقّز در اثر اصابت گلوله به درجه رفیع شهادت نائل آمد و در قطعه 40 بهشت زهرا آرمید.
فرازی از وصیتنامه:
خدایا اگر شهید شدم مرا با شهدای صدر اسلام (احد و کربلا) محشور بفرما و خون اینجانب را موجب پیروزی اسلام به رهبری امام خمینی قرار بده و ما را به هدف مقدس اسلام برسان و ریشه ظلم و ستم و جور و کفر به ویژه منافقین را از روی کره زمین برکن، تا اینکه اسلام راستین و احکام قرآن، جاودان و محکم باشند.